Heimwee naar de vrouw met de veertien vingers
Ons huidig hoofdkwartier, liefdevol Shangri La genoemd, is een allergie voor de minimalist. Het is een gastvrije jungle aan planten, een groen eiland in een grijze, hoekige zee van vastgoed.
Het was november. Met z’n achten zaten we onder dikke dekens in het hoofdkwartier van The Green Surfer, een dampende kom snert in de handen. We hadden net Club Bizar opgericht: een club van muziekmakers, festivalbouwers, plaatjesdraaiers en theaterdieren die verse energie en creativiteit wilde delen. Met klanten, met festivals, met elkaar. De perfecte aanvulling op digitale concepten: echt contact, energie voelen, blij worden van mensen die genieten.
AI was toen nog een exoot. Voor de lol zwengelden we MidJourney aan om te zien hoe het ons zou vertalen. Het eerste beeld: een roodharige vrouw op een dolfijn, met meer ledematen dan een mens lief is. Gejuich! Elk volgend beeld was nog absurder en mooier.
Briljant, juist omdat het zo lekker níét klopte. Mens en dier vloeiden in elkaar over, ledematen groeiden waar ze wilden. Niet omdat wij dat vroegen, maar omdat AI onze magere prompt zelf aanvulde. Het vertaalde precies wat we wilden brengen: onversneden creativiteit, ongehinderd door logica. Perfecte imperfectie. En dat falen gaf AI een vriendelijk gezicht. Het had gebreken, en dat maakte het aaibaar.
De beelden werden onderdeel van onze acts, op Paaspop, Zwarte Cross, Madnes Festival en Castlefest. Mensenwerk.
Tot onze festivalbouwer getroffen werd door brand en onze pleziermakers in de as werden gelegd. Voor vervanging probeerden we dezelfde prompts opnieuw. Maar nu klopte alles: de vingers, de ledematen, zelfs de poriën. Er was geen vinger tussen te krijgen. Mooi hoor, maar ook triest. Want de bezieling zit in de onlogica. De verrassing is weg, de kinderlijke onschuld verdronken in volwassen perfectie.
Wat blijft is heimwee
