HALFWAY THE HERO’S JOURNEY
EASY RIDER. Ach, de eerste keer dat ik die film zag… het zonlicht in het gezicht van Peter Fonda. Hij trekt zijn horloge van zijn pols, kijkt er peinzend naar, en gooit ’m weg. En dan geeft hij zijn ‘Captain America’ motor de sporen. Dennis Hopper en Peter Fonda. Samen, over die stoffige weg, richting open lucht en asfalt.
EASY RIDER: de motortocht van twee vrijbuiters, nadat ze in Mexico twee smokkelaccu’s vol cocaine hebben gescoord. Het chroom. De testosteron. De grijns. Wapperende haren, kop in de warme steppewind. Een film met het adembenemend heerlijke, trage tempo van 1969. Hun trip brengt ze langs de verrassende kanten van Amerika.
Mensen die geloven in het goede. De bescheiden boer, getrouwd met een Indiaanse vrouw, gelukkig met zijn levenspad en nieuwsgierig naar dat van anderen. Maar ook zo veel intolerantie. Machtswellust. Onbegrip. Geweld. EASY RIDER: voor wie ’m nog nooit heeft gezien: ga dat doen.
De meeste Hollywoodfilms volgen een vaste matrix die de ‘Hero’s Journey’ wordt genoemd. Een gewone held gaat, vaak tegen wil en dank, een queeste aan. Tegenslagen. Een wijze raadgever. Een klassieke, vaak te sterke opponent. Vrienden. Een overwinning. En uiteindelijk de terugkeer naar het startpunt, wijzer en rijker dan voorheen. De Journey spiegelt ons voor we misschien wel het liefst zien: een motiverend verhaal dat ons helpt om de focus op het leven positief te houden. Deze film niet.
Ik was zo onder de indruk. Die motor, die moest en zou ik ook hebben. En na twintig levensgrote wandschilderingen in een penitentiaire inrichting kwam-ie er ook. Toen ik er voor de eerste keer op ging zitten barstte de bouwer in lachen uit: de remmen en schakel waren buiten voetbereik. Mijn benen waren korter dan Peter Fonda. Dat was de eerste reality check. Door op een zadel te gaan zitten word je niet automatisch een groter fenomeen.
Prachtige reizen met bloedbroeders volgden. Kleine ontmoetingen, grote reizen. Niet op het zinderend asfalt van Amerika, maar onze eigen, van rotondes en verkeersdrempels vergeven wegen.
De Captain America-motor is er nog. Nu niet met Amerikaanse vlag, maar met de Cubaanse. Salsa voelt nou eenmaal net iets meer eigen dan linedance. Hij gaat veel minder vaak van stal, de voorkeur gaat naar andere vehikels met evenveel charme en minder roet. Want het draait niet om de motor. Het draait om de reis.
Het Amerika van nu. Een land waarin het ruimdenkende, tolerante Amerika steeds meer onder druk staat. Waar een onderstroom die zich jarenlang niet gehoord voelde, zich heeft ontdaan van het juk van ratio en mededogen. Een onderstroom die langzaam -maar steeds sneller- een wereld verscheurt door fanatisme en het demoniseren van alles wat niet ‘eigen’ lijkt.
Laten we hopen dat Amerika slechts een duister onderweg beleeft in de Hero’s Journey. Dat we weer bij af aankomen, rijker en wijzer. Hoop of wanhoop? Dat wist Indiana Jones of Harry Potter op de helft ook niet.