HEIMWEE NAAR DE VROUW MET DE VEERTIEN VINGERS.

Het was november. Met z’n achten zaten we onder dikke dekens in het hoofdkwartier van The Green Surfer, een dampende kom snert in de handen. We hadden net Club Bizar opgericht: een club van muziekmakers, festivalbouwers, plaatjesdraaiers en theaterdieren. Het doel: verse energie en creativiteit delen. Met klanten, met festivals, met elkaar. De naadloze aanvulling op digitale concepten: echt contact, energie voelen, blij worden van mensen die genieten.

We wilden spelen met AI. AI was toen nog een exoot voor ons. Voor de lol zwengelden we MidJourney aan om te zien hoe het ons zou vertalen. Het eerste beeld: een roodharige vrouw op een dolfijn, met meer ledematen dan een mens lief is. Gejuich! Elk volgend beeld was nog absurder en mooier.

Briljant… juist omdat het zo lekker NIET klopte. Mens en dier vloeiden in elkaar over, ledematen waar ze zelden zitten. Niet omdat wij dat vroegen, maar omdat AI onze magere prompt zelf aanvulde. Het vertaalde precies wat we wilden brengen: ongeziene creativiteit, niet gehinderd door logica. Perfecte imperfectie. En dat falen gaf AI een menselijk gezicht. Het had gebreken, en dat maakte het aaibaar.

De avatars sierden als trofeeën onze circustent, en werden onderdeel van onze acts, op Paaspop, Zwarte Cross, Madnes Festival en Castlefest. Mensenwerk.

Tot onze festivalbouwer Ronald Jonkman van Ro-Enzo getroffen werd door brand en onze circustenten (met avatars) tot as werden gereduceerd. Voor vervanging probeerden we dezelfde prompts opnieuw. Maar nu klopte alles: de vingers, de ledematen, zelfs tot in de poriën. Er was geen vinger tussen te krijgen. Mooi hoor, maar ook triest. Want de bezieling zit in de onlogica. De verrassing is weg, de kinderlijke onschuld verdronken in volwassen perfectie.

Wat blijft is heimwee. Heimwee naar de falende mens in kunstmatige intelligentie. Dat moeten we weer helemaal zelf doen.