HEIMWEE NAAR DE VROUW MET DE ZESTIEN VINGERS.
Ons huidig hoofdkwartier, liefdevol Shangri La genoemd, is een allergie voor de minimalist. Het is een gastvrije jungle aan planten, een groen eiland in een grijze, hoekige zee van vastgoed.
Het was november. Met z’n achten zaten we onder dikke dekens in het hoofdkwartier van The Green Surfer, een dampende gluhwein in de knuisten en het hoofd in de wolken. We hadden net Club Bizar opgericht: een kleine club van muziekmakers, festivalbouwers, plaatjesdraaiers en theaterdieren. Het doel: verse energie en creativiteit delen. Met klanten, met festivals, met elkaar. De naadloze aanvulling op de digitale wereld: echt contact, energie voelen, blij worden van mensen die genieten.
We wilden avatars maken met AI. AI was toen nog een exoot voor ons. Voor de lol zwengelden we MidJourney aan om te zien hoe het ons zou vertalen. Het eerste beeld: een roodharige vrouw op een dolfijn, met meer ledematen dan een mens lief is. Zestien vingers sierden haar handen. Een circus waardig. Gejuich! Maar daar stopte het niet: elk volgend beeld was nóg bizarder en mooier.
Het voelde fantastisch… juist omdat het zo lekker NIET klopte. Mens en dier vloeiden in elkaar over, ledematen waar ze zelden zitten. Niet omdat wij dat vroegen, maar omdat AI onze input zelf vertaalde… Het bracht geen logica, geen levensecht karakter. Het vertaalde precies wat we wilden brengen: ongeziene creativiteit, niet gehinderd door logica. Perfecte imperfectie. Alsof AI faalde. En dat falen gaf AI een menselijk gezicht. Het had gebreken, en dat maakte het aaibaar.
De avatars sierden als trofeeën onze circustent, en werden onderdeel van onze acts, op Convoi de Fête, Paaspop, Zwarte Cross, Madnes Festival en Castlefest. Mensenwerk.
Tot onze festivalbouwer Ronald Jonkman van Ro-Enzo getroffen werd door brand, en onze circustenten (met avatars) tot as werden gereduceerd. Voor vervanging probeerden we dezelfde prompts opnieuw. Maar nu klopte alles: de vingers, de ledematen, zelfs tot in de poriën. Er was geen vinger tussen te krijgen. Mooi hoor, maar ook ergens ontnuchterend. Want de bezieling zit in de verrassing. De ongeleide projectiel is een patriot, de kinderlijke onschuld verhard tot volwassen perfectie.
Wat blijft is heimwee. Heimwee naar de falende menskant in kunstmatige intelligentie. Dat moeten we weer helemaal zelf doen.